« Chocola & Knettersuiker»

Gepubliceerd op 02-07-2021

Je kunt dit verhaal niet níét kennen: een journalist geeft zichzelf aan. Hij eet chocola. Mogelijk geproduceerd met behulp van kinderslavernij. Het is de allereerste stap richting het ontwikkelen van een eigen chocolademerk. De rest is geschiedenis. Want Tony’s Chocolonely is inmiddels een vaak aangehaald voorbeeld, waarvan je dít ter harte moet nemen:

Hoezo: ja maar, ík kan daar toch niks aan doen?
Máák het verschil gewoon!

Slavernij. Kindslaven. We lezen erover en kiezen uit grofweg twee reacties. Eén: Hallo! Het is 2021, ja? Dat bestaat niet meer. Toch? Twee: Vreselijk. Absoluut. Maar wat kan ík daar aan doen? Nou, jezelf aangeven dus! Een zowel bizarre als briljante vondst, maar - heel realistisch - ook de enige optie om een topleger aan advocaten van grote chocoladefabrikanten te omzeilen. 

Voor Tony’s wás het niet eens echt een keuze. Ze hadden een ideaal, dus vonden ze een weg. Met slechts één garantie: natúúrlijk zouden er beren op die weg zijn. Lieten ze zich daardoor afschrikken? Nee, dus. Geen moment. Al waren er zeker honderd redenen om er de vingers níét aan te branden, ze vonden juist die éne reden om er wél voor door het vuur te gaan.

Niet voor niets start ‘Het wereldschokkende en onweerstaanbaar lekkere verhaal van Tony’s Chocolonely’ met een quote van Anita Roddick (oprichtster van The Body Shop): “If you think you’re too small to have an impact, try going to bed with a mosquito in the room.”
Stof tot nadenken, inclusief knipoog!

Guess it's Quote time 🤷‍♀️:
Either write something worth reading
or do something worth writing…

We kennen het verhaal van Tony’s allemaal van buiten: kindslaven, chocoladecrimineel, op weg naar 100% slaafvrij, van bean to bar, crazy about chocolate and serious about people… 

Verklaring: welke chocoladereep vond zijn oorsprong in een uitzending van de Keuringsdienst van Waarde? Als zijnde overtreder van artikel 416 en 417 van het Wetboek van Strafrecht? Juist, dat kan er maar één zijn. En mijn aandacht heb je dan, ik weet niet hoe het met jou zit? 

Als kleine opdonder in de grote, duistere chocoladewereld, wist het merk vervolgens ook heel slim een beetje publiciteit weg te snoepen rondom de première van Sjakie en de Chocoladefabriek. Onder het mom: ook een manier om de lancering van je splinternieuwe reep onder de aandacht te brengen. 

O ja, en trouwens, ín die wikkel vind je ook nog eens het verhaal achter Tony’s Chocolonely en hun missie in de cacao industrie. Met een reep die - hoe kan het ook anders - is verdeeld in ongelijke stukken. Waarvan een paar blokken zelfs de vorm hebben van de Afrikaanse landen waar Tony’s zijn slaafvrije cacaobonen vandaan haalt. 

Zó vertel je dus een verhaal. Nee, zo creër je een verhaal. Tot in de details. Door steeds weer de daad bij het woord te voegen. En als ik dan nóg iets mag aanstippen? Het steeds weer herhalen van dat verhaal, zonder dat dat ook maar een moment verveelt…
dat is ook nog wel een kunstje hoor!

En we wilden ook meer menselijkheid, weet je nog?

Op dat verhaal borduur ik dan ook nog graag even voort: Spreekbeurtenpakket? Check! Inclusief lege wikkel waarin de jongere fans hun creativiteit rondom nieuwe smaken en nieuwe ontwerpen kwijt kunnen. En als je ze je cijfer mailt, wordt dat - uiteraard - beloont met chocolade! Zo simpel kan het zijn.

Zelfs als het merk eens niet zo positief het nieuws haalt, weet het een haarscherp antwoord te formuleren. Vind een klant bijvoorbeeld een nagel in een reep, dan moffelen ze dat niet weg, maar staan daar juist uitgebreid bij stil. In een live blog nog wel! Kan iedereen direct mee lezen hoe ze daar mee omgaan én hoe strikt de kwaliteitscontroles eigenlijk zijn. 

Of - zoals ik al schreef in mijn vorige blog - het hoeft niet altijd perfect, want menselijk. Een beetje kwetsbaarheid hoort daarbij. Zoals ook de aanpassing naar ‘op weg naar 100% slaafvrij’, omdat de reis daar naartoe nu eenmaal niet zonder slag of stoot verloopt. Dat wisten ze. Vooraf. Maar alsnog gaat die reis de Tony’s eigenlijk nooit snel genoeg. En ze zijn de eersten om dat openlijk toe te geven.

Een beetje knettersuiker helpt.
Altijd!

En toch… De bittere smaak die de serieuze boodschap of de menselijke foutjes mogelijk met zich mee zouden kúnnen brengen. Niets daarvan! Want al heb je niks met hun verhaal of missie, de stuk voor stuk bijzondere smaken met onder andere knettersuiker, marshmallow en citroenkaramel blijven fier overeind staan en vormen op zich al een hele goede reden om voor dit sprankelende merk te kiezen. 

Betrouwbare bronnen zeggen zelfs dat als de échte chocoladeliefhebber voor een bomvol chocolade-schap in welke supermarkt dan ook wordt gezet, het verdomd lastig is de absolute favoriet karamel-zeezout te weerstaan. 

De kleurrijke, speelse en bovenal vrolijke communicatie doet de rest. Neem hun website, de teampagina in het bijzonder. De benamingen als ‘Chief Chocolate Officer’, ‘Spice Girl’ en ‘The Choconator’ vliegen je daar om de oren. En alleen daarin zouden velen al een voorbeeld aan de Tony’s moeten nemen. Want zeg nu zelf: dit klinkt toch zoveel beter dan de vele smakeloze functietitels op LinkedIn!

Dus, verlang jij ook naar wat meer knettersuiker op de werkvloer? Of smaakt dit kleine stukje Tony’s naar meer? Het hele boek ‘Het wereldschokkende en onweerstaanbaar lekkere verhaal van Tony’s Chocolonely’ leen ik je met liefde! En ook als we dat verhaal meteen gaan doorvertalen naar actie… ik ben maar een belletje / mailtje bij je vandaan!

IMG-6390-1625240021.jpg